Post door voormalig NIMH directeur Thomas Insel: Robin Williams

Opnieuw heeft een tragedie geestesziekten in het nieuws gebracht. Er is veel geschreven over de zelfmoord van Robin Williams deze week; gedrukte verhalen, televisienieuws, en sociale media hebben allemaal aandacht besteed aan het verlies van een buitengewoon getalenteerde man. Ze hebben het ook gehad over de feiten over geestesziekten: de giftige mix van verslaving en depressie, de hoge zelfmoordcijfers onder mannen van middelbare en oudere leeftijd, en het omgaan met geestesziekten als een uitdaging op lange termijn.

In het licht van de uitdagingen van het omgaan met meerdere aandoeningen – in dit geval verslaving en depressie – wat het verhaal van Robin Williams zo opmerkelijk maakt, is zijn jarenlange succes als komisch genie. Dit is alsof je ontdekt dat een marathonsporter van wereldklasse kampte met congestief hartfalen – een prestatie die bijna te veel lijkt om te geloven. Het personage dat Williams speelde in Good Will Hunting, de therapeut Sean, heeft een prachtige zin als hij het heeft over de onvolkomenheden van mensen: “Dat zijn de goede dingen,” zegt hij. Het “goede spul” in dit verhaal met zo’n tragisch einde is zeker de lange geschiedenis van succesvolle strijd om productief, genereus en authentiek te zijn ondanks een ziekte die uiteindelijk de overhand kreeg. Ondanks de energie en focus die het vaak kost om met een psychische aandoening om te gaan en deze te beheersen, was Robin Williams in staat om vreugde en gelach te brengen aan miljoenen mensen over de hele wereld.

We hebben het in de geestelijke gezondheidsgemeenschap veel over herstel, maar de ongemakkelijke waarheid is dat voor te veel mensen een psychische aandoening fataal kan zijn. Hoewel schaamte of vooroordelen, gebrek aan toegang, of slechte kwaliteit van de zorg allemaal kunnen bijdragen aan fatale resultaten, zelfs degenen die zeer openlijk zijn geweest over hun strijd en toegang hebben gehad tot de best beschikbare zorg, sterven nog te vaak aan depressie. Natuurlijk geldt dit ook voor vele vormen van kanker en hartziekten in het laatste stadium. Maar in onze discussies over geestesziekten wordt zelden aandacht besteed aan deze ongemakkelijke waarheid: deze ziekten zijn momenteel net zo dodelijk als de “grote moordenaars”. We moeten blijven investeren in onderzoek om nieuwe en meer effectieve behandelingen te ontwikkelen voor mensen met depressies en andere geestesziekten. Het doel moet een toekomst zijn waarin geen levens meer verloren gaan als gevolg van zelfmoord.

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.