Säter Museum voor Geestelijke Gezondheid

In het begin van de 20e eeuw werd in Zweden een team van artsen op pad gestuurd om te onderzoeken in welke delen van het land geestesziekten het meest voorkwamen. Daarbij zagen ze de meest afschuwelijke voorbeelden van hoe geesteszieken werden behandeld, waaronder een 12-jarig meisje dat door haar familie in een kooi werd vastgehouden.

De stad Säter werd uitgekozen als de ideale locatie om een ultramodern psychiatrisch ziekenhuis te bouwen. De filosofie van de inrichting was om geestesziekten te behandelen met schone lucht, reinheid, voedsel en rust. De locatie werd onder meer gekozen vanwege de prachtige natuur.

Zweden bouwde een aantal psychiatrische ziekenhuizen in het begin van de 20e eeuw, veel van hen enorme faciliteiten. Toen het ziekenhuis van Säter in 1912 werd geopend, had het plaats voor 830 patiënten – bijna evenveel als de bevolking van Säter, die toen 1.000 inwoners telde.

Het psychiatrisch ziekenhuis was helaas niet vrij van eigen wrede en twijfelachtige methoden. Er werd gebruik gemaakt van insulineshocktherapie om coma en stuiptrekkingen te veroorzaken, maar ook van elektroshocktherapie en lobotomie. Bovendien was het ziekenhuis gebouwd met dikke muren en een streng bewaakte poort om te voorkomen dat patiënten ontsnapten.

De introductie van nieuwe medicijnen in de jaren vijftig zou de behandeling van geestesziekten veranderen. In 1967 werd de verantwoordelijkheid voor de geestelijke gezondheidszorg overgeheveld naar de districtsraden. In de jaren 1970 werd het Zweedse systeem van geïnstitutionaliseerde geestelijke gezondheidszorg steeds meer onder de loep genomen. De nadruk kwam te liggen op het verminderen van de intramurale zorg ten gunste van meer open zorg. In de jaren tachtig werd het ziekenhuis gesloten.

Heden ten dage is een van de gebouwen van het voormalige ziekenhuis omgebouwd tot een museum gewijd aan de geestelijke gezondheidszorg. Hier kunnen bezoekers sporen zien van de duistere geschiedenis, zoals apparaten die werden gebruikt voor de lobotomie van patiënten. Op de tentoonstelling zijn ook verhalen te zien over de patiënten en hoe sommigen van hen rust vonden in hun leven in het ziekenhuis. Het meest opmerkelijk is dat de tentoonstelling ook kunst laat zien die door de patiënten is gemaakt, die inzicht geeft in hun innerlijke zelf.

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.