Wat is het katholieke standpunt over Yoga?

Ik heb per e-mail een paar vragen over Yoga ontvangen, en van anderen heb ik mondeling gehoord. Het lijkt erop dat veel gelovigen zich afvragen hoe een katholiek over Yoga moet denken. Velen verlangen zelfs naar een regelrechte veroordeling door de Kerk.

Dat zo’n veroordeling nog niet heeft plaatsgevonden is een belangrijke factor voor iedereen die deze vraag eerlijk wil beantwoorden. Ondanks het registreren van bepaalde zorgen, heeft het Vaticaan zich niet genoodzaakt gevoeld om katholieken te vertellen dat yoga totaal uit den boze is. Waarom niet?

Vele argumenten die katholieken plegen te gebruiken tegen de beoefening van yoga zijn in feite onkatholiek – zelfs bijgelovig. Zij die beweren dat de praktijk van het lichaam in bepaalde houdingen brengen je automatisch openstelt voor kwaadaardige bovennatuurlijke krachten, maken dezelfde fout die St. Paulus in 1 Korintiërs 8 bekritiseerde toen hij degenen in zijn gemeente die bezorgd waren over het eten van voedsel dat aan afgoden was geofferd (veel van het beschikbare vlees in Paulus’ tijd zou afkomstig zijn geweest van heidense tempels) vertelde dat “wij weten dat geen afgod in de wereld werkelijk bestaat.”

De fysieke posities van yoga hebben van zichzelf niet meer geestelijke kracht dan vlees uit een heidense tempel verschilt van enig ander vlees. Bijgevolg is er geen probleem met een katholiek die verschillende strekkingen en oefeningen gebruikt die haar of zijn slechte rug kunnen helpen, alleen omdat ze toevallig yogahoudingen zijn.

Maar als je de rest van 1 Korintiërs 8 leest (serieus, ga het lezen), zul je zien dat dit niet het hele verhaal is. Zelfs als de fysieke houdingen op zichzelf moreel neutraal zijn (en lichamelijk heilzaam), zijn er nog andere overwegingen. Zowel het eten van voedsel dat aan afgoden wordt geofferd als yoga vinden plaats binnen een sociale context, en we moeten oppassen dat we onze handelingen niet gebruiken om iets aan de mensen om ons heen over te brengen dat hen zal schandaliseren – of misschien zelfs om onszelf te misleiden.

Diegenen die yoga bekritiseren met het bijgelovige argument dat de houdingen zelf ons openen voor duistere krachten, lijken een beetje minder dwaas als we erkennen dat sommige katholieken (en zeker heel veel niet-katholieken) die yoga gebruiken, geloven dat diezelfde houdingen ons openen voor krachten van licht. Bijgeloof kan twee kanten opgaan en hoewel degenen die denken dat yoga slecht is omdat het automatisch naar het occulte leidt ongelijk hebben, hebben zij het net zo verkeerd als degenen die yoga opzettelijk als een spirituele praktijk gebruiken.

Alle katholieken die yoga beoefenen, moeten daarom duidelijk weten dat zij slechts aan het oefenen zijn. Voor de christen kan yoga alleen als gebed fungeren in de zin van het opdragen van elke handeling aan God in onze poging om te ‘bidden zonder ophouden’. Met andere woorden, als yoga een geestelijke handeling is voor een katholiek, dan is het dat op dezelfde manier als gewichtheffen of zwemmen een geestelijke handeling is.

Dit evenwicht kan moeilijk te vinden zijn vanwege de eerder genoemde sociale factoren. Terwijl zeer weinig van onze tijdgenoten het zwemmen van baantjes waarschijnlijk zullen zien als het beoefenen van een spirituele oefening, zullen velen yoga op die manier zien. En dit is te verwachten, gezien het feit dat de oorspronkelijke beoefenaars van yoga het opvatten als een spirituele oefening.

Om deze reden ben ik niet geneigd om de beoefening van Heilige Yoga te steunen, of andere manieren om te proberen yoga in te zetten als een spirituele discipline voor christenen. Dergelijke etikettering maakt het moeilijker om de fysieke houdingen van yoga te onderscheiden van de bijgelovige mogelijkheden die inherent zijn aan de beoefening ervan. Het is ook in strijd met het advies van Paulus aan de Korintiërs om het tere geweten te eren van hen die nog steeds bijgelovige overtuigingen koesteren.

Er kan niets inherent mis zijn met oefeningen die onze gezondheid en ons welzijn bevorderen. Maar we kunnen het ons niet veroorloven om de mogelijkheid over het hoofd te zien dat de sociale en historische context van yoga een struikelblok kan zijn voor het gebruik van deze oefeningen als louter oefeningen of voor onze broeders en zusters in Christus.

Voor een verdere katholieke beschouwing van de kwesties die zich voordoen met yoga, beveel ik Michelle Arnold’s uitstekende behandeling voor Catholic Answers ten zeerste aan. Ze benadrukt twee dingen in het bijzonder die mijn commentaar hier zullen aanvullen: ten eerste kijkt ze naar enkele van de werkelijke spirituele overtuigingen die in yoga aanwezig zijn (en vergelijkt ze die met het orthodoxe Christendom); ten tweede plaatst ze de kwestie van yoga in de context van de houding van de Katholieke Kerk ten opzichte van niet-christelijke spirituele tradities in het algemeen, waarbij ze erkent dat de benadering van de Katholieke Kerk in zulke kwesties heel anders is dan die van het fundamentalistische Protestantisme.

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.